توضيحات مصحّح 1 . لسترانج در سرزمينهاى خلافت شرقى مىنويسد : « . . . تستر كه ايرانيان آن را شوستر يا شوشتر مىگفتند ، كرسى دوم خوزستان بود . اين شهر در 60 ميلى شمال اهواز واقع است . . . در سال 260 ميلادى ، والرين - قيصر روم - اسير شاپور اوّل گرديد و در مدّت هفت سال كه اسير بود ، به ساختن سدّ عظيم شادروان كه زير شوشتر واقع است ، اشتغال داشت . اعراب ، شادروان را از عجايب ابنيّهء جهان مىشمردند . . . بستر رود را سمت باختر شوشتر ، سنگفرش كرده بودند و بالنتيجه آب در پشت شادروان ، انباشته مىشد . . . كتابهاى قديم ، طول شادروان را نزديك به يك ميل نوشته‌اند . حمد اللّه مستوفى گويد : دور آن شهر ، پانصد گام است و 4 دروازه دارد . » ( ص 252 و 253 ) . 2 . « . . . شادروان عظيم شوشتر را براى بالا آوردن آب رودخانه ساخته بودند ؛ تا آب كارون وارد نهرى كه حفر كرده بودند ، شود و ناحيهء خاورى آن شهر را مشروب سازد . . . ( همانجا ، ص 254 ) . 3 . در شاهنامهء فردوسى آمده است كه شاپور - پسر اردشير - برانوش را به ساختن سدّ شوشتر گماشت : همى برد هر سو برانوش را * به دو داشتى در سخن گوش را يكى رود بد ، پهن ، در شوشتر * كه ماهى نكردى بر او بر ، گذر برانوش را گفت كز هندسى * پلى ساز آنجا ، چنان چون رسى